စာေပက႑

လူငယ္ႏွင့္ အနာဂါတ္ေရႊႏိုင္ငံ

“ကေလး ကေလး အထင္မေသးႏွင့္

ကေလးေကာင္းမွ လူႀကီးေကာင္းမည္

လူႀကီးေကာင္းမွ တိုင္းျပည္ေကာင္းမည္

တိုင္းျပည္ေကာင္းမွ အားလံုးးေကာင္းမည္”

          အထက္ပါအလၤာကာေလးကို ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္း အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ ၾကားဖူးၾကလိပ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနထိုင္ရာ ကမာၻႀကီးေပၚတြင္ ရွိေနေသာ လူငယ္ေလးမ်ားကို အထင္မေသးမိ ေစဖို႔၊ ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈတစ္ခုအျဖစ္ ေျမေထာင္ေျမႇာက္ကာ အားေပးဖို႔ကို ဆရာေတာ္၊သံဃာေတာ္မ်ားကိုယ္တိုင္ မိန္႔ၾကားခဲ့ေသာ ဆံုးမစကားအလကၤာေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ဒီအလကၤာေလးဟာ ရိုးရွင္းသေလာက္ အမွန္ တကယ္ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ခက္ခဲ၊နက္နဲၿပီး အနာဂါတ္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးအတြက္ အမွန္တကယ္အေရးႀကီးတဲ့ မ်ိဳးေစ့တစ္ေစ့ဆိုတာ သိလိုက္ရပါသည္……

          ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္က်က္စားေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ အရြယ္ (သို႔) ဘ၀ သံုးမ်ိဳးသံုးစား ရွိတယ္ ဆိုတာ  ေလာကနီတိ ရဲ႕အဆိုအရ (ဘုရားေဟာမဟုတ္ပါ) သိရွိခဲ့ရပါသည္။ ပထမအရြယ္၊ ဒုတိယအရြယ္ႏွင့္ တတိယအရြယ္ ဆိုၿပီး (သံုး)မ်ိဳးအစဥ္လုိက္စီခ်လိုက္ပါ။ ထိုေနာက္တြင္ ပထမအရြယ္တြင္ပညာရွာပါ၊ ဒုတိယ အရြယ္တြင္ စီးပႊားေရးလုပ္ပါ၊ တတိယအရြယ္တြင္ တရာဘာ၀နာအားထုတ္္ပါဆိုၿပီးေလာကနီတိက အတိ အလင္းဆိုထားပါသည္။ ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အျမင္တစ္ခုတင္ျပပါရေစ။ ေလာကနီတိ ကဆိုိထားတဲ့ အရြယ္သံုးပါးကို လူသံုးေယာက္ႏွင့္ အစားထုိးလုိက္ပါမည္။ အဲ့ဒီလူ သံုးေယာက္ကေတာ့ လူငယ္ ရယ္၊ လူႀကီးရယ္၊ လူအိုရယ္ဆိုၿပီးအစားထိုးပါရေစ….

ပထမအရြယ္    = လူငယ္ (ေမြးကာစ မွ ၂၀ႏွစ္ထိ)

ဒုတိယအရြယ္   = လူႀကီး (၂၁ႏွစ္ မွ ၆၀ႏွစ္ထိ)

တတိယအရြယ္  = လူအို   (၆၁ႏွစ္ မွ ေသဆံုးသည္ထိ)ဟု၍ုသတ္မွတ္ခ်င္ပါသည္။ 

ဒါဟာကြ်န္ေတာ္တစ္ ေယာက္တည္းရဲ႕ အျမင္ႏွင့္သတ္မွတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မွားသြားခဲ့ရင္လည္းေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။

          ယခုကြ်န္ဆက္လက္တင္ျပလိုသည္မွာ လူငယ္ေတြအေၾကာင္း ကိုအဓိကထား

၍ေဆြးေႏြးသြားမည္   ျဖစ္ပါသည္။ လူငယ္တို႔သည္ သတၱိရွိသည္၊ ခြန္အားရွိသည္၊ မိမိဆႏၵကိုမိမိစိတ္ႀကိဳက္ ပံုေဖာ္ခ်င္ၾကသည၊္  အခ်စ္အတြက္ အသက္ကိုပင္ ေပးရဲသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်င့္ခ်ိန္မႈနည္းတတ္သည္။ လုပ္သင့္တာထက္ လုပ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပး၍ လုပ္တတ္သည္၊ ဘ၀ကိုဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟုဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္သည္။ အထက္ေဖာ္ျပ ပါ အခ်က္အလက္မ်ားတြင္ ေကာင္းက်ိဳးႏွင့္ဆိုးက်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးဒြန္တြဲေနပါသည္။

          ေမြးကာစအရြယ္မွ ငါးႏွစ္အတြင္းရွိေသာကေလးငယ္မ်ားအေၾကာင္းကို အနည္းငယ္တင္ျပခြင့္ျပဳပါ။ ထုိ အရြယ္ကေလးငယ္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာမိသေလာက္ သူရဲဆိုတာကို လံုး၀မေၾကာက္တတ္ၾကပါ။

သို႔ေသာ္ လူႀကီးမိဘမ်ားက ေၾကာက္တတ္ေအာင္သင္္ၾကပါသည္။ ျမင္သာေသာအခ်က္တစ္ခ်က္ကိုေျပာျပပါ မည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးငယ္ေလးမ်ားသည္ ေျမဆေလာင္းဖံုးေလးမ်ားကို တီးခတ္စရာဂီတပစၥည္း တစ္ခုဟု သေဘာထားကာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုတီး၍ ေဆာ့ကစားေနမယ္ဆိုပါစို႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူႀကီးမိဘေတြ ဘယ္ လိုဆံုးမတတ္ပါသလည္း။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကေတာ့ “ေျမဆေလာင္းဖံုးႏွစ္ခုမတီးရဘူး က်ားကိုက္တတ္ တယ္၊ ဆင္ႀကီးလာလိပ္မယ္ “ စသည့္ျဖင့္ မိဘေတြကဆံုးမတတ္ပါသည္။ ဒီစကားေလးေတြကဘာမဟုတ္ဘူး လို႔ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သိပ့္ကိုအေရးႀကီးပါသည္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ယုတၱိေဗဒ အရေသခ်ာ စဥ္စားၾကည့္ၾကပါ။ ဆေလာင္းဖံုးႏွစ္ခ်က္တီးၿပီးေဆာ့ကစားတာနဲ႔ ဘယ္ကက်ားကလာကိုက္ႏိုင္မွာလည္း၊ ဘယ္ ကဆင္ႀကီးကေရာ ေရာက္လာႏိုင္မွာလည္းေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။    မိဘကေျပာလိုက္တဲ့စကားကဘာမွမဟုတ္ ေပမယ့္ ကေလးအတြက္ကေတာ့ ဧရာမႀကီးေလာက္ျဖစ္ သြားပါတယ္။ က်ားဆိုတာအဲ့ဒီအခ်ိန္ သူျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ဆင္ၾကီးဆိုတာလည္း ဘာမွန္းေတာင္မသိေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သိပ့္ေၾကာက္သြားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စိတ္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ အေၾကာက္တရားတစ္ခုကို မိဘကိုယ္တိုင္ထည့္ေပးလိုက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းက်ိဳးထက္ဆိုးက်ိဳးကို ပဲေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာရလာပါလိပ္မည္။

ေနာက္တစ္ခု တင္ျပပါရေစ။ တစ္္ခါက သားအမိႏွစ္ေယာက္ရွိပါသည္။ ကေလးေလးဟာ ကေလးသ ဘာ၀အတိုင္းသူ႔ရဲ႕လက္မေလးကိုပါးစပ္ထဲထည့္စုပ္ေနပါသည္။ ဒါကိုသူ႔အေမျမင္သြားေတာ့ကေလးကို ဆံုးမပါသည္။  ‘သားေလး လက္မၾကီးကို ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီးအဲလိုမစုပ္ရဘူးကြဲ႕ ဗိုက္ႀကီးပူလာလိပ္မယ္တဲ့’ ဒီမွာတင္ကေလးေလးက ေသခ်ာစဥ္းစားပါေတာ့သည္။ ကေလးရဲ႕အေတြးထဲမွာ မိဘကေျပာတာဆိုေတာ့တ ကယ္ထင္သြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါနဲ႔ကေလးေလးက သူ႔အေမကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္။ သူ႔အေမကလည္း ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔အေမကိုၾကည့္လို္က္၊ သူ႔လက္မေလးကိုၾကည့္လိုက္နဲ႔ ကေလးေတာ္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ သြားပါေတာ့သည္။ ဒါနဲ႔ကေလးကေမးေတာ့တာေပါ့။ “ အေမလည္း လက္မၾကီး ပါးစပ္ထဲထည့္စုပ္လို႔ ဗုိက္ၾကီးပူ ေနတာလားလို႔ေမးလုိက္ပါသည္။ ကဲ အေမဘယ္လိုေျဖမလည္းဗ်ာ…. ေျဖစရာ အေျဖမရွိတဲ့အတြက္ ‘ေသနာေလး’ ဆိုၿပီးေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ရပါေတာ့သည္။

          ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းေျပာတဲ့စကားတစ္ခြန္းၾကားဖူးပါသည္။ “လူငယ္ဆိုတာ စြမ္းအင္ေတြ အျမဲတမ္း ထုတ္ေနတာ သူထုတ္တဲ့စြမ္းအင္ေတြကို သံုးစရာေနရာမရွိဘူး။ အဲ့ေတာ့ကေလးေတြက အျမဲတမ္း ရြစိ၊ ရြစိ ျဖစ္ ေနတယ္။ တစ္ခုခုဆိုသိခ်င္တယ္၊ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ေဆာ့ခ်င္တယ္၊ သစ္ပင္ဆိုလည္းတက္ျပီးကစားခ်င္ တယ္ အဲေတာ့သူတို႔ရဲ႕ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္က (ျဖစ္၊ ျဖစ္၊ ျဖစ္၊ ပ်က္) ဆိုျပီး ျဖစ္တာကသံုးခု ပ်က္တာက တစ္ခုတည္း ဆိုေတာ့ သူတို႔ကအျမဲတမ္းလိုလို တက္ႂကြေနတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါကို လူႀကီးေတြကမသိတတ္ၾကဘူး ဟုိဟာ ဆိုလည္း မလုပ္နဲ႔၊မကိုင္နဲ႔ ဒီဟာဆိုလည္းမလုပ္နဲ႔၊မေဆာ့နဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီကေလးေတြဟာ ၾကာလာေတာ့ ဘာမွကို မကိုင္ရဲ၊ မလုပ္ရဲ၊ မထိရဲ၊ မစမ္းသပ္ရဲ အဲ့ဒီကေနစျပီးေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ စူးစမ္းေလ့လာလိုတဲ့စိတ္ေတြအကုန္ လံုးဘာတစ္ခုမွမရိွေတာ့ဘူး” ဟု၍ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေတြဟာတကယ့္အမွန္တရားေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘ ဆရာသမားမ်ား ေသခ်ာစဥ္းစားဖို႔လိုအပ္ပါသည္။

          ယခုလက္ရွိ ကမာၻေပၚတြင္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုေလ့လာၾကည့္ပါ။ အားလံုး ဟာသူတို႔ရဲ႕ ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ကေလးဘ၀ေတြမွာေနထိုင္ခဲ့ရသူေတြပဲျဖစ္ပါသည္။ ေသာမတ္(စ္) အယ္(လ္)ဒီစင္ဟာ လ်ပ္စစ္ႏွင့္မီးသီးကိုတီထြင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကမာၻေက်ာ္သိပၸံပညာရွင္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။  သို႔ေသာ္္ အယ္(လ္)ဒီစင္ဟာဘာလို႔ ဒီလိုတီထြင္ၾကံဆႏိုင္သလည္းဆိုတာေသခ်ာေတြးၾကည့္ပါ။ အယ္(လ္)ဒီစင္ ဟာ အေမးအျဖတစ္ခုမွာေျဖခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူဒီလိုဘာလို႔ ေအာင္ျမင္တဲ့သိပၸံပညာရွင္တစ္ေယာက္္္္ျဖစ္ခဲ့တာ လည္းဆိုရင္္ သူ႔အေမေၾကာင့္လို႔ေျဖပါတယ္။ သူငယ္ငယ္က အရမ္းဆိုးပါတယ္တဲ့၊ တစ္ခါေတာ့ သူဟာသစ္တၱာ ထဲထည့္ထားတဲ့ႏြားႏို႔ပုလင္းေတြကိုယူေဆာ့ကစားမိပါတယ္တဲ့ ဒါနဲ႔ႏြားႏို႔ပုလင္းကိုသူကမႏိုင္ေတာ့ ပုလင္းကက် ကြဲပါေလေရာတဲ႔ သူသိပ့္ေၾကာက္သြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မီးဖိုထဲမွာ ထမင္းခ်က္ေနတဲ့ သူ႔အေမက သိသြားျပီး အျပင္ကိုထြက္လာပါတယ္။ အယ္(လ္)ဒီစင္ဟာသူအရိုက္ခံရေတာ့္မယ္ဆိုတာသိသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေမကလံုး၀မရိုက္ပါဘူး။ “ သားေလးက ႏြားႏို႕ေတြနဲ႔ကစားခ်င္တာလား ဆိုျပီးႏြားႏို႕ပုလင္းကိုကိုင္ျပပါ တယ္။ ေနာက္ျပီး ငါသားရဲ႕လက္ကေသးေသးေလးရယ္၊ ႏြားႏုိ႕ပုလင္းကႀကီးေနတယ္။ အဲေတာ့ႏြားႏို႔ပုလင္း က်မကြဲေအာင္ ဘယ္လိုကိုင္မလည္း ငါ့သားစဥ္းစားပါးဦးလို႔ေျပာပါတယ္္။ သူ႔ကေသခ်ာၾကည့္္ပါတယ္ ေနာက္ျပီး ပုလင္းရဲ႕အေပၚပိုင္းေလးကိုကိုင္ၾကည့္ပါတယ္တ့ဲ ပထမကိုင္လို႔မရပါဘူးတဲ့ ေနာက္ေတာ့တေျဖးျဖးရသြား ပါတယ္တဲ့” ဒီေနရာမွာကြ်န္ေတာ္တို႔မိဘေတြေသခ်ာစဥ္းစားဖို႔ေကာင္း မယ္ထင္ပါသည္။ အယ္(လ္)ဒီစင္ရဲ႕ အေမေန ရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္္ငံကအေမတစ္ေယာက္ေလာက္အစားထိုးၾကည့္ပါ။ အယ္(လ္)ဒီစင္ၾကီးေတာ့ ေသေပေတာ့ပဲ ဆိုျပီး ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ ေခါင္းေခါက္ခံရမလား၊ ဗိုက္ေၾကာပဲဆြဲလိမ္မလား တစ္ခုခု ေတာ့ေသ ခ်ာပါသည္။

          ယေန႔ေခတ္တြင္လည္းေလ့လာၾကည့္ပါ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား (Jack Thomas Andraka) ဂ်က္ ေသာမတ္ အန္ဒါကာ ဟာ (Cancer research) ကင္ဆာ သုေတသနကို တစ္ကမာၻလံုးအံၾသသြားေလာက္ ေအာင္တီထြင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ အန္ဒါကာ ဟာ ၁၉၉ရခုႏွစ္မွာေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္သူ႔ရဲ႕အသက္ဟာ ၂၀၁၃မွာ (၁၆)ႏွစ္ပဲရွိပါေသးသည္။ အန္ဒါကာရဲ႕တီထြင္မွဴ႕ကို ကင္ဆာသုေတသနဌာန ေျမာက္မ်ားစြာက လက္ခံအားေပးရတဲ့အထိေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔ရဲ႕ ကင္ဆာဆဲလ္ ရွိ၊မရွိ စမ္္းသပ္တဲ့တီထြင္မႈမွာ သုေတသန ေကာင္းေတြေျမာက္မ်ားစြာထြက္္ရွိခဲ့ပါသည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေငြအားျဖင့္ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ တိက်မႈအားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အားလံုးဟာ က်န္တဲ့သုေတသနဌာနေတြထက္သာလြန္ ေနတာ ကိုေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ (၁၉၈ ဆ) ပိုျမန္ပါလိမ္မည္္၊ ေငြအားျဖင့္ (၈၀၀ဆ) ေလာက္သက္သာ ပါလိပ္မည္(သံုးဆင့္သာကုန္က်ပါသည္)၊ တိက်မႈအားျဖင့္လည္း ပိုမိုတိက်ပါလိပ္မည္ဟု သုေတသနဌာနမ်ားက ပင္လက္ခံထားေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေသာ၊ ထက္ေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္္။ ဒီလိုကေလး ေလးေတြဟာ ဘယ္လိုမိဘေတြကေမြးဖြားေပးလိုက္တာလည္း၊ ဘယ္လိုဆရာေတြက သင္ၾကားျပသေပး လိုက္တာလည္း၊ ဘယ္လို႔စိတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုေအာင္ျမင္ေအာင္ေလ့လာေနၾကတာလည္း ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘ ဆရာသမားမ်ား သံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရန္တင္ျပေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

          လက္ရွိ္ကြ်န္္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြကိုေလ့လာၾကည့္မယ္္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ (၇၀%)နီးပါးဟာပ်က္စီးတဲ့ဘက္ကိုအားသာေနတယ္ဆိုတာေတြ႔ရပါလိပ္မည္။       ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္ တင္ၾက မွာလည္း ကံတရားကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ညဏ္မ်ားခဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မခံစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္ လား၊ မိဘေတြကိုလား၊ ဆရာသမားေတြကိုလား ေမးခြန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြားနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနပါ ေတာ့သည္။ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ကိုေျပာပါဆိုလွ်င္ ယခုစာဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္၊အေကာင္းဆံုးအလုပ္ကိုေျပာပါဆိုလွ်င္ ယခုစာဖတ္ေနတဲ့အလုပ္ျဖစ္ပါ သည္။ ဒီေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြ၊ လူႀကီးေတြ (လူအိုေတြမပါ) အားလံုးဟာ ဘယ္သူကိုမွအျပစ္မတင္ပဲ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္၊အေကာင္းဆံုးး အလုပ္ေတြနဲ႔၊အေကာင္းဆံုးရႏုိင္သေလာက ္အခြင့္အေရးေတြကိုအသံုးခ်ၿပီး ေလာကအလွ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အလွ၊ အလွေပါင္းစံု ပန္းေပါင္းစံု ဖူးပြင့္ေအာင္ဖန္တီးၾကပါစို႔လို႔တိုက္တြန္း   ေရးသားရင္ ေဆာင္းပါးေလး ကိုအဆံုးသပ္ပါရေစခင္ဗ်ာ…

       ၿဖိဳးေမာင္          ( ခတၱ လူ႕ျပည္    )           

yHk&dyfaumif;   (ေဒါက္တာယုယုေအာင္)

        vlUywf0ef;usif? vlUtodkif;t0dkif;wGif vlqdkaom owå0gonf wpfOD;wpfa,mufwnf; aexdkif&Sifoefjcif; rjyKEdkifyg/ xdkuJhodkUwpfa,mufxJaevdkUr&aom vlUavmuMuD;xJwGif rdrd? olwpfyg;? rdrdtodkif;t0dkif;? olwpfyg;todkif;t0dkif;pwJh tydkif;tpav;rsm;pGmrSm t&G,fpHk? qdk'fpHk? ta&mifpHk? qdk;jcif;? aumif;jcif;? rSefuefjcif;? ,kwfnHhjcif;pojzifh toGif trsdK;rsdK;? yHkpHtrsdK;rsdK;udkawGUjrifaeMu&ygw,f/ 'gayrJh vlom;tm;vHk;&JU wlnDwJhqE´uawmh taumif;qHk;t&mawGudk oufxufqHk;ydkifqdkifcsifMujyD; vlwum&JUa&SUqHk;rSm? xdyfqHk;rSm tawmfqHk;? pGrf;&nftjrifhqHk;qdkwJh *kPfxl;awGudk ydkifqdkifcsifMuygw,f/ tJ'gu vlUavmuMuD;&JU obm0w&m;yJav  - - - -/

        'gayrJh 'DvdktawmfqHk;? taumif;qHk;pGrf;&nf (OmPpGrf;&nf? um,pGrf;&nf) tjrifhqHk;&&Sdvmatmif ueOD;ay;qyf&rJht&mawGuawmh tcsdef? pdwf&SnfrI? avhusifhrI? MudK;pm;rIESifh jzpfay:vmwJhjyóemawGudkajz&Sif;EdkifrIaygh/ 'DvdkatmifjrifausmfMum; jrifhrm; *kPfodefydkifqdkifzdkU MudK;pm;rIESifhywfoufjyD; 18-8-2012 ta0;oifwuúodkvf (rdw¬Dvm XmecGJ) owåaA'bmom&yf&JU tmp&d,ylaZmfyGJrSm ygarmu©csKyfq&mMuD;a'gufwmarmifoif; rdefUMum;cJhwJhpum;avudk jyefjyD;a0iSyg&ap&Sif/ ]]tcktcsdefa&SUqHk;? xdyfqHk;rSmatmifjrif aeMuwJh urÇmUynm&Sifrsm;[m bmaMumifhatmifjrifvmovJqdk&if olwdkU&JUMudK;pm;rI 99% ESifh olwdkU&JUuHaumif;jcif; 1%aMumifh atmifjrifvm&wmyg}}wJh/ 'gaMumifh aumif;rGefwJh vu©PmaqmifwJh atmifjrifrItwGuf xdkufoifhwJh ½dk;om;MudK;pm;tm;xkwfrIawmh jyKvkyf &rSmyg/

        wcsdKUvlawGu wcgwavrSm ajymMuygao;w,f/ ]]olwdkUMudK;pm;Muygw,f/ 'gayrJh ratmifjrifMubl;}}wJh - - -/ tJ'gbmaMumifhvJqdk&if udk,fhyef;wdkif[mbmvJ? b,frSmvJ? yef;wdkifa&mufatmifoGm;bdkU tcsdefb,favmufvdkvJ? b,fvdkenf;vrf;o;Hk&rvJ? qdkwJh tcsufav;awG rodMuao;vdkU jzpfEdkifygw,f/ vrf;c&D;wpfckudk xyfcgxyfcg avQmuf&if;oGm;&if; tcsdefMumvmwmeJUtrQ ydkaumif;wJhvrf;udk awGUEdkifygw,f/ aemufydkif;rSm c&D;a&mufbdkUtwGuf tiftm;oHk;&wmvJ oufomoGm;Edkifygw,f/ MudK;pm; jyD;&if;MudK;pm;&rSmyJav - - -/ atmifjrifrIr&ao;ayrJh uRrf;usifrIawmh &oGm;Edkifyg w,f/ toHk;wnfhwJhae&mudka&mufoGm;&ifawmh uRrf;usifrI[m atmifjrifrItjzpf toGif ajymif;oGm;rSmyg/ wpfoufwmvHk; rSwfom;xm;jyD; vdkufemoifhwJh pum;av;wpfcGef;udk usr&JU *smrefbmom (XmerSL;) q&mMuD;OD;vSMudKifqDu oif,lcJhbl;ygw,f/ “ Khein Master nitch gafallen von Dem” wJh/ “b,fynm&SdrS aumif;uifay:uusvmNcif;r[kwfyg” wJU/ MudK;pm;rItwGuf taumif;qHk;tm;aq; wpfcGufjzpfwmaMumifh q&mMuD;udk txl;aus;Zl; wifrdygw,f/

        rsufarSmufacwfausmif;om;ausmif;olawGudk MudK;pm;csifpdwf yGifhvmatmif zGifhay; EdkifwJh aomhwHav;awGudk ,aeUynma&;pHepfu wDxGifay;aejyDjzpfygw,f/ ynm&yf aygif;pHk bmom&yfaygif;pHk? 'DyvdkrmESifhbGJUaygif;pHktwGuf EdkifiHjcm;wuúodkvfESifh aygif;pyf oifwef;awG? ½dk;½dk; Certificate awGay;wJh oifwef;awG? tqifhNrifhoif½dk;awGudk wm0ef,loifMum;ay;aewJh oifwef;ausmif;awGrsdK;pHkudk aeUpOfowif;pmawG? ½kyfjrifoHMum;awGrSm zwf½I? Munfh½I ae&awmh 'Dacwfuav;rsm;om oif,lcGifh&&SdrJhtajcaerdkU olwdkUav;awGudk tm;us rdygw,f/ ausmif;om;t&G,f vli,fawG? toufMuD;aomfvnf; ynm&yfvdkvm;vdkufpm; olawGtwGuf &nf&G,fjyD; 0efaqmifrIay;wmudk 0rf;omMunfEl;rdayrJh vli,fta&twGuf tenf;i,fom pdwf0ifpm;rI&Sdwmudkawmh tm;r&ao;ygbl;/ atmifjrifcsifolawGom atmifjrifapbdkU MudK;wrQifvdkU ,lqxm;Mu[efwlygw,f/ MudK;pm;rIawGom&Sdr,fqdk&if tJ'Dvdkoifwef;awG[m xda&mufrI&SdwJh tajccHtkwfjrpfawGyJ jzpfygw,f/

        aemufwpfcku avhusifhrI? tcsdef,lEdkifrI? udk,f? pdwf? yifyef;cHEdkifrI? MudK;pm;rIawG aMumifh&vmwJh atmifjrifrI&v'fawGudk aumif;rGefwJhae&m e,fy,fawGrSm tH0ifcGifus toHk;csEdkifbdkUuvJ ta&;MuD;ygw,f/ rdrdywf0ef;usif ½kyfqdk;tusnf;wef? jyóemawG rjzpfyGm;bdkUtwGuf rdrd? pdwfcE¨mxdef;ausmif;EdkifwJh twwfynmvnf; wwfuRrf;bdkU twGuf vdktyfygvdrfhr,f/ Oyrmqdk&if uGefysLwmuRrf;usifynm&Sifwpfa,muf[m tcsdef,l? aiGaMu;ukefuscHjyD; oifwef;aygif;pHkwpfqifhjyD;wpfqifhwuf? tGefvdkif;rSwqifhajz&wJh pmar;yGJawGajz? &SdorQaiGtm;? vltm;pGrf;tm;awGudk uGefysLwmynm&yfawGxJ jr§KyfESHvdkuf awmh tcsdefwpfcktwGif;rSm atmifjrifwJhynm&SifMuD;jzpfoGm;a&m - - -/ 'gayrJh qdk;npf ,kwfrmwJhpdwf"gwf tajccHuvJ&Sd? rdrdpdwfudk xdef;ausmif;wJhtwwfynmuvJ r&Sdawmh olwpfyg;&JU Website awGudk zsufqD;wwfwJh raumif;wJh ynm&Sif wpfOD;jzpfoGm;cJh&if ol&JU MudK;pm;rIaMumifh &vmwJhatmifjrifrI[mvJ ywf0ef;usif vlom;awGtwGuf ½IHUcsp&m jzpfoGm;wmayghav/ 'Dvdk,kwfnHhwJh atmifjrifrI[m ynm&yfe,fy,ftoD;oD;rSm &Sdae wwfygw,f/ atmifjrifolMudK;pm;ol tygt0if vlUywf0ef;usifwpfck&JU vlom;tm;vHk;rSm ta&;MuD;qHk;uawmh pdwfxm;aumif;av;awGxm;bdkUESifh vlom;tm;vHk;udk taumif;rjrif wwfayrJh tqdk;rjrifbdkU? wpfOD;ESifhwpfOD;epfemaprJh tNyKtrltaNymtqdkrvkyfrdbdkU u ydkta&;MuD;ygw,f/

        ynmwwf? atmifjrifol rdb? q&mtm;vHk;&JU jynfh0aumif;rGefjyD; aumif;aom udk,fusifhw&m;ESifh udk,fcsif;pmw&m;&SdwJh pdwf"gwfaumif;awG[m yef;wdkifrod? MudK;pmcsifpdwfenf;aom ausmif;om;t&G,f vli,fvl&G,frsm; rSefuefpGmawG;ac: ajymqdkEdkifwJh atmifjrifolrsm;tjzpf aNymif;vJvmapEdkifrJht&nfcsif;aumif;awGyg/ 'gaMumifh acwftvdkuf MuD;Nyif;vmMuwJh uav;awG?vli,fawGudk enf;vrf;rSefoHk;NyD; atmifNrifatmif MudK;pm;bdkU OD;aqmifay;&rSmNzpfovdk uRrf;usifatmifNrifrIudkvJ ae&mrSeftoHk;NyKbdkUudkvnf; vrf;nTefrI ay;&rSmNzpfygw,f/ yef;csDqGJwJhtcgoHk;wJh uif;AwfpNzLNzLay: a&mifpHkoHk;NyD; vSywJh yef;csDum;a&;ovdkaygh/ yef;csDum;&JU az:Nycsuf[m a&;qJGol&JU pdwfaeoabmxm;? pdwfcHpm;rIeJU wxyfwnf;uswmqdkwm tm;vHk;odMuygw,f/

        'gaMumifh ta&mifaoG;pHkwJhavmu yef;csDum;udk a&;qGJ&mrSm pdwfcHpm;rI vSyrSom aumif;rGefwJhyef;csDum;aumif;jzpfvmrSmyg/ ½dk;om;jcif;? MudK;pm;jcif;? atmifjrifjcif;? pdwfxm;aumif;rGefjcif;? olwpfyg;tay:udk,f?pdwfzdESdyfrIuif;jcif;? udk,fcsif;pmjcif;? ulnD&dkif;yif;Ncif;pwJh pkwfcsufaumif;awGeJU twlay:xGufvmwJh cefUjim;vSywJh avmuyef;csDum;[m a[mif;EGrf;?ysufpD;?aysmufqHk; oGm;cJhjyD;aomfvnf; yHk&dyfaumif;awG uawmh xifusef&pfae rSmyg/ yHk&dyf (Image) aumif;awG&bdkUtwGuf yef;csDum; (Picture) aumif;rSjzpfrSmyg/ pkwfcsufoGufoGuf?ta&mifpHkpHk?t"¨dyg,fNynfhpHkwJh yef;csDum;aumif;aumif; &bdkUu yef;csDqGJolawG&JU awmufywJhcHpm;rI todtm½HkyJ r[kwfyg vm;&Sif - - -/

        ]]vlom;tm;vHk;yef;csDqGJaeMuygonf}}/  “yHk&dyfaumif;rsm;&&Sdygap”/

                                                                               

                                                                                ,k